1403/03/05
شادمهر میردار

شادمهر میردار

مرتبه علمی: استاد
ارکید:
تحصیلات: دکترای تخصصی
اسکاپوس:
دانشکده: دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی
نشانی:
تلفن: 01135302254

مشخصات پژوهش

عنوان
بررسی سطح اینترلوکین-6 و سلول های التهابی ریه پس از اجرای یک دوره تمرینات تناوبی شدید و اقامت در محیط هیپوکسی
نوع پژوهش
مقاله چاپ شده
کلیدواژه‌ها
تمرین ورزشی،، التهاب، هیپوکسی، ریه، ماکروفاژ
سال 1395
مجله ابن سينا
شناسه DOI
پژوهشگران مهدی یادگاری ، سیمین ریاحی ، شادمهر میردار ، غلامرضا حمیدیان ، پریناز مصدق

چکیده

مقدمه: به نظر می رسد اثر تمرینات ورزشی بر ارتقای عملکرد جسمانی همیشه با تأثیرات مفید بر ارگان های داخلی بدن همراه نیست. تاکنون تأثیر تمرینات تناوبی شدید و هایپوکسی پس از آن، بر پارانشیم ریه بررسی نشده است. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هایپوکسی مزمن به دنبال یک دوره تمرین تناوبی شدید بر میزان التهاب ریه بود. روش بررسی: 24 سر موش صحرائی نر نژاد ویستار (سن 4 هفته، وزن 4±71 گرم) به صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: کنترل 6 هفته (6=n)، تمرین 6 هفته (6=n)، کنترل 9 هفته (6=n) و گروه تعامل تمرین وهایپوکسی (6=n). برنامه تمرین ورزشی (دویدن بر روی نوارگردان) با سرعت 25 متر بر دقیقه شروع و با سرعت 70 متر بر دقیقه در پایان دوره خاتمه پذیرفت. در هر جلسه تمرین، رت ها به اجرای 10 تکرار دویدن شدید با مراحل استراحت 2 دقیقه ای در بین تکرارها پرداختند و نسبت مرحله کار- استراحت 1 به 2 بود. پس از 6 هفته تمرین تناوبی، رت ها در محیط هایپوکسی قرار داده شدند و به مدت3 هفته در آن جا نگهداری شدند. در پایان، جهت انجام آزمایش های ایمونوهیستوشیمیایی و استریولوژی بافت ریه خارج گردید. یافته ها: در گروه تمرین 6 هفته و گروه تعامل تمرین و هایپوکسی، میزان بافت لنفوئیدی اطراف برونش و برونشول، جمعیت ماکروفاژ و IL-6 نسبت به گروه کنترل افزایش معنادار نشان داد (05/0p<). همچنین پس از 3 هفته قرارگیری در محیط هایپوکسی حجم فت لنفوئیدی اطراف برونش، جمعیت ماکروفاژ (001/0p<) و IL-6 (198/0p=) نسبت به گروه تمرین 6 هفته افزایش یافت. بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد یک دوره تمرین تناوبی شدید احتمالاً می تواند بافت ریه را ملتهب کند. همچنین احتمالاً قرارگیری در معرض هایپوکسی مزمن سبب تشدید اثرات التهابی تمرین شدید می شود.