1403/04/02
ضیاء فلاح محمدی

ضیاء فلاح محمدی

مرتبه علمی: دانشیار
ارکید:
تحصیلات: دکترای تخصصی
اسکاپوس:
دانشکده: دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی
نشانی:
تلفن: 09111127633

مشخصات پژوهش

عنوان
اثر حاد توانمندسازی پس فعالی با تحریک فراجمجمه ای با نویز تصادفی بر برخی متغیر های الکتروفیزیولوژیک و عملکردی در مردان ورزشکار
نوع پژوهش
مقاله چاپ شده
کلیدواژه‌ها
توانمندسازی پس فعالی؛ تحریک الکتریکی مغز از روی جمجمه؛ الکترومیوگرافی؛ الکتروانسفالوگرافی؛ حداکثر انقباض ایزومتریک ارادی؛ انتگرال الکترومیوگرافی
سال 1398
مجله فیزیولوژی ورزشی
شناسه DOI
پژوهشگران حسین رمضانی ، ضیاء فلاح محمدی ، سمیه نامدار طجری ، رضا خانبابایی شوب

چکیده

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثرهای ترکیب توانمندسازی پس فعالی (PAP) و تحریک فراجمجمه ای و نویز تصادفی (tRNS)، بر حداکثر فعالیت عضلات در آزمون MVIC و انتگرال الکترومیوگرافی در آزمون نگه داشتن پای راست در حالت باز روی دستگاه بدن سازی بود. در این مطالعه، 10 دانشجوی ورزشکار از رشته­های کشتی، دوومیدانی و والیبال با میانگین سنی 1/29 سال به صورت داوطلبانه شرکت کردند. آن ها در چهار جلسه مجزا و با فاصله 24 ساعت، یکی از چهار پروتکل گرم کردن معمول و دریافت tRNS ساختگی (گروه کنترل)، گرم کردن معمول و دریافت tRNS، گرم کردن معمول و اجرای یک نوبت حرکت جلو پا با پای راست روی دستگاه بدن سازی و گرم کردن معمول و دریافت tRNS به همراه اجرای یک نوبت حرکت جلو پا با پای راست روی دستگاه بدن سازی را اجرا کردند. درهنگام اجرای آزمون­ها، هم زمان سطوح فعالیت امواج مغزی و عضلاتپهن خارجی، راست رانی و پهن داخلی پای راست، به ترتیب با استفاده از الکتروانسفالوگرافی و الکترومیوگرافی ثبت شدند. نتایج نشان دهنده افزایش معنادار توان مطلق امواج مغزی تنها در کانال Cz درهر سه روز پس آزمون نسبت به پیش آزمون در هر دو آزمون MVIC (P = 0.001) و نگه داشتن پای راست در حالت باز روی دستگاه بدن سازی (P = 0.001)بود. مقادیر حداکثر فعالیت عضلات هدف در آزمون MVIC و مقادیر IEMG عضلات هدف در آزمون نگه داشتن پای راست در حالت باز روی دستگاه بدن سازی، حاکی از افزایش معنادار در هر سه روز پس آزمون نسبت به پیش آزمون در هر سه عضلات هدف بود (P = 0.001). مدت زمان نگه داشتن پای راست در حالت باز روی دستگاه بدن سازی، به صورت چشمگیری در هر سه روز پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش یافت(P = 0.001).به نظر می­رسد به کارگیری tRNS، PAP و ترکیب این دو با یکدیگر پس از گرم کردن نسبت به گرم کردن به تنهایی، سبب افزایش فعالیت مغزی، حداکثر فعالیت عضله، انتگرالالکترومیوگرافی و مدت زمان نگه داشتن پای راست در دو آزمون نام برده می­شود که دراین میان، ترکیب tRNS و PAP به مراتب دارای اثرهای هم­افزایی در مقایسه با این دو روش به تنهایی است.